De stille schoonheid van verval
In de wintertuin laten we de natuur zoveel mogelijk haar gang gaan. Op een paar gerichte klussen na maken we de tuin niet winterklaar: de borders en vaste planten blijven staan, alleen kweekgras en andere echte onhebbelijkheden halen we weg. De rest mag rustig afsterven en tot stilstand komen.
Waar in de zomer kleur de hoofdrol speelt, nemen in de winter de structuren het over. Aardse tinten vervangen de knallende kleuren, en juist daarin schuilt een bijzondere schoonheid. De zaaddozen van uitgebloeide planten, de wuivende silhouetten van grassen en de grillige vormen van bomen en struiken geven de tuin een verstilde, bijna grafische uitstraling.
Die aanpak is niet alleen mooi, maar ook waardevol. Tussen de plantenresten vinden talloze insecten en andere kleine dieren een veilige plek om te overwinteren. Zo biedt de wintertuin niet alleen een nieuw soort esthetiek, maar ook een belangrijke schuilplaats voor het leven dat in het voorjaar weer tot bloei komt.